Tajlandia skraca zwolnienie z obowiązku wizowego do 30 dni od 15 września 2026 roku: potwierdzenie w Królewskim Dzienniku Urzędowym, kogo dotyczy zmiana i co należy zrobić

Zmiana nie jest już komunikatem prasowym ani zamierzeniem Rady Ministrów — jest obowiązującym prawem. Królewski Dziennik Urzędowy z 31 sierpnia 2026 r. (tom 143, wydanie specjalne 207 Ngor) zawiera cztery obwieszczenia, wszystkie datowane na 26 sierpnia 2026 r. i podpisane przez premiera oraz ministra spraw wewnętrznych Anutina Charnvirakula:

Jedna zmiana w brzmieniu przepisów ma znaczenie wykraczające poza samą liczbę dni: uchylony 60-dniowy program obejmował „turystykę, pracę lub krótkoterminowe kontakty biznesowe”. Nowe 30-dniowe zwolnienie z obowiązku wizowego jest przyznawane wyłącznie w celach turystycznych. Osoby podróżujące na spotkania, wizje lokalne lub w celu pracy zdalnej nie mają już takiej podstawy prawnej przy wjeździe bezwizowym.

Przepisano z artykułu 2 Obwieszczenia 128703 i uzgodniono z listą TAT:

Australia, Austria, Bahrajn, Belgia, Bhutan, Brunei, Bułgaria, Kanada, Chorwacja, Cypr, Czechy, Dania, Estonia, Fidżi, Finlandia, Francja, Gruzja, Niemcy, Grecja, Węgry, Islandia, Indie, Indonezja, Irlandia, Izrael, Włochy, Japonia, Jordania, Kuwejt, Kirgistan, Łotwa, Liechtenstein, Litwa, Luksemburg, Malezja, Malediwy, Malta, Holandia, Nowa Zelandia, Norwegia, Oman, Filipiny, Polska, Portugalia, Katar, Rumunia, Arabia Saudyjska, Singapur, Słowacja, Słowenia, Republika Południowej Afryki, Hiszpania, Szwecja, Szwajcaria, Tajwan, Turcja, Ukraina, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Wielka Brytania, Stany Zjednoczone.

Program z 2024 roku obejmował 93 państwa, a nowy obejmuje 60. Kirgistan jest jedynym nowym państwem, dlatego obywatele 34 państw tracą możliwość korzystania z jednostronnego zwolnienia wizowego:

Obwieszczenia opublikowane w Dzienniku Urzędowym regulują samo zwolnienie wizowe, a nie przedłużenia pobytu — o nich decyduje Urząd Imigracyjny. Królewska Tajska Ambasada w Washington DC w informacji zaktualizowanej 1 września 2026 roku podaje, że 30-dniowy pobyt „można przedłużyć o kolejny okres nieprzekraczający 30 dni”. Wniosek o przedłużenie składa się w urzędzie imigracyjnym na formularzu TM.7, uiszczając obowiązującą od lat opłatę w wysokości 1 900 THB. Przedłużenie zależy od decyzji urzędnika i nie przysługuje automatycznie. Realistyczny maksymalny pobyt bez wizy: 60 dni (30 + 30), zamiast dotychczasowych 90.

Artykuł 3 obwieszczenia dotyczącego 30-dniowego pobytu ogranicza wjazd bez wizy przez lądowe przejście graniczne (lub port położony przy granicy lądowej) do dwóch razy w roku kalendarzowym. Obywatele Malezji, Brunei, Indonezji i Singapuru są zwolnieni z tego limitu. Taki sam limit przewidziano w obwieszczeniu dotyczącym 15-dniowego pobytu. Prawo nie określa liczbowego limitu przylotów drogą lotniczą — nie oznacza to jednak nieograniczonej liczby wjazdów: od listopada 2025 roku Urząd Imigracyjny odmawia wjazdu podróżnym, którzy bez uzasadnionego powodu odbyli więcej niż dwa „wyjazdy wizowe” zakończone ponownym wjazdem bez wizy, zarówno na lotniskach, jak i na granicach lądowych (zob. komunikat rządowego Departamentu Public Relations oraz nasz poradnik dotyczący limitu dwóch wjazdów).

Wytyczne przejściowe Ministerstwa Spraw Zagranicznych oraz podsumowanie TAT są zgodne: podróżni, którym zezwolono na wjazd przed 15 września, zachowują pełny okres pobytu wskazany na pieczęci wjazdowej. Pieczęć na 60 dni wydana 10 września pozostaje ważna do widniejącej na niej daty. Niczyj pobyt nie zostanie skrócony z mocą wsteczną.

Zmieni się dopiero kolejny wjazd. Jeśli wyjadą Państwo i wrócą 15 września lub później, otrzymają Państwo 30 dni — a w przypadku ponownego wjazdu drogą lądową zostanie on wliczony do rocznego limitu dwóch takich wjazdów.

Podstawowe opłaty rządowe są podawane w bahtach tajskich; każda ambasada przelicza je na lokalną walutę (poniższe kwoty dla Wielkiej Brytanii pochodzą z tabeli opłat Królewskiej Tajskiej Ambasady w Londynie).

Dla większości osób czytających ten tekst — pracowników zdalnych, freelancerów i podróżnych poniżej 50. roku życia planujących długi pobyt — DTV jest jedyną opcją zapewniającą 180 dni przy każdym wjeździe przez pięć lat za jednorazową opłatą. 31 sierpnia 2026 r. zmieniły się dwie rzeczy: wniosek należy złożyć w tajskiej ambasadzie właściwej dla kraju obywatelstwa lub stałego zamieszkania, a ponadto wymagane jest zaświadczenie o niekaralności. Nie muszą Państwo wracać do kraju, aby złożyć wniosek — wniosek o e-Visa składa się online — jednak podczas jego rozpatrywania muszą Państwo przebywać poza Tajlandią. Obie zasady szczegółowo omawiamy w artykule Nowe zasady wiz DTV od 31 sierpnia 2026 r..

W powiadomieniach uzasadniono to jednym zdaniem: przepisy zmieniono „z uwzględnieniem bezpieczeństwa narodowego i uwarunkowań gospodarczych, a także promocji turystyki”. W oświadczeniu Rady Ministrów z 14 lipca 2026 r. rząd opisuje zasadę „jeden kraj, jedno uprawnienie” — znoszącą nakładające się systemy, w których obywatele danego kraju mogli wybierać między umową dwustronną, jednostronnym zwolnieniem wizowym a wizą po przyjeździe — i podkreśla, że przegląd „nie ma na celu ograniczenia możliwości turystycznych, lecz dostosowanie systemu tak, aby był bardziej odpowiedni, przejrzysty i możliwy do zweryfikowania”.

Urzędnicy jasno wskazali, czemu chcą zapobiec: wykorzystywaniu 60-dniowych pobytów do nielegalnej pracy, prowadzeniu firm przez podstawione osoby i działalności oszukańczej oraz wielokrotnym krótkim pobytom służącym jako faktyczna forma stałego zamieszkania. Rządowy komunikat ThailandNOW wskazuje, że przeciętny zagraniczny turysta przebywa w kraju około dziewięciu dni, a mniej więcej 90% wyjeżdża w ciągu 30 dni — 30-dniowy okres obejmuje rzeczywiste pobyty turystyczne, natomiast pozostałe osoby są kierowane do uzyskania wizy odpowiadającej celowi ich pobytu.

Wszystkie informacje zweryfikowano 3 września 2026 r. na podstawie poniższych dokumentów. Aktualizujemy tę stronę w miarę publikowania wytycznych przez kolejne ambasady.