Wiza DTV dla obywateli Indonezyjski

Tajlandia od dawna jest ulubionym miejscem wypoczynku Indonezyjczyków, ale coraz więcej z nich zapuszcza korzenie na miesiące lub lata. Atrakcyjność jest łatwa do zrozumienia: koszty życia często niższe niż w Dżakarcie i na Bali, tropikalny klimat, który przypomina dom, oraz dojrzała scena cyfrowych nomadów, która wita pracowników zdalnych, freelancerów i założycieli firm. Indonezja i Tajlandia dzielą też południowo-wschodnioazjatyckie rytmy, od kultury jedzenia ulicznego po spokojne tempo poza stolicą, więc adaptacja kulturowa jest łagodna. Niezależnie od tego, czy jest się projektantem z Bandungu, programistą w Surabaya czy sprzedawcą e-commerce w Dżakarcie, Tajlandia oferuje znajome wygody z nowym zestawem możliwości.

Dla większości Indonezyjczyków Tajlandia to znajomy teren, a nie szok w żadną stronę. Bangkok kosztuje mniej więcej tyle samo co centralna Dżakarta: nowoczesne studio w dobrej okolicy kosztuje około 18 000 do 30 000 THB miesięcznie, co jest porównywalne z Południową Dżakartą, ale zazwyczaj budynki są nowsze, a w cenie basen i siłownia. W Chiang Mai budżet znacznie zyskuje – komfortowe apartamenty od 9 000 do 15 000 THB i wolniejsze, bardziej zielone życie, które wielu porównuje do Ubud, ale za niższą cenę. Jedzenie na mieście to atut: talerz pad kaprao lub miska zupy z makaronem w stylu łodzi kosztują 50 do 70 THB, podobnie jak posiłek w warungu, a kawa w modnej kawiarni to 70 do 120 THB. Na co dzień budżet finansowany z rupii będzie czuł się bardzo swojsko.

Podróż między tymi krajami jest naprawdę łatwa. Wiele linii lotniczych oferuje bezpośrednie loty z Dżakarty (CGK) do Bangkoku (BKK i DMK) – czas lotu to około 3,5–4 godzin. Denpasar na Bali również ma bezpośrednie loty do Bangkoku o podobnym czasie, a Surabaya oferuje loty bezpośrednie lub z jedną przesiadką. Ponieważ DTV to wiza wielokrotnego wjazdu, możesz wrócić do domu na Lebaran, rodzinne wesele czy spotkanie biznesowe i wjechać z powrotem bez żadnych problemów wizowych. Wielu Indonezyjczyków wykorzystuje tę elastyczność, aby najpierw zrobić wyprawę rozpoznawczą: znaleźć mieszkanie i dzielnicę, a potem wrócić i osiedlić się na dobre.

Bangkok jest naturalnym pierwszym wyborem, zwłaszcza dla osób z branży technologicznej, finansowej lub kreatywnej. Miasto oferuje światowej klasy szpitale prywatne, rozbudowaną sieć BTS/MRT, mnóstwo przestrzeni coworkingowych i wyraźną obecność Indonezyjczyków, w tym wieloletnią społeczność wokół Ambasady Indonezji w dzielnicy dyplomatycznej w stylu Menteng. Chiang Mai przyciąga cyfrowych nomadów, którzy chcą niższych kosztów, górskiego powietrza i niespiesznego stylu życia, często opisywanego jako spokojniejsze i tańsze Ubud. Phuket odpowiada osobom szukającym bazy nad plażą z silną gospodarką turystyczną i wieloma długoterminowymi obcokrajowcami, podczas gdy Pattaya oferuje jeszcze tańszą opcję nadmorską w zasięgu stolicy. Gdziekolwiek trafisz, znajdziesz żywność halal, przyjaznych ludzi i profil smakowy, który jest pocieszająco bliski domowemu.

Wiza DTV wymaga wykazania posiadania 500 000 THB (około 15 000 USD) na własne środki, zazwyczaj w postaci aktualnego wyciągu bankowego na Twoje nazwisko. Wielu Indonezyjczyków trzyma te środki na koncie w rupiach i po prostu dostarcza wyciąg pokazujący równowartość. Po osiedleniu się w Tajlandii najłatwiejsze rozwiązanie to indonezyjska lub międzynarodowa karta do wypłat z bankomatów oraz aplikacja wielowalutowa, np. Wise lub Revolut, do tanich przelewów z IDR na THB. Należy pamiętać, że tajskie bankomaty pobierają stałą opłatę za karty zagraniczne w wysokości około 220 THB za wypłatę, więc warto wypłacać większe kwoty, ale rzadziej. Karty Visa i Mastercard są powszechnie akceptowane w miastach, ale zawsze warto mieć gotówkę na stoiska uliczne, targi i mniejsze miejscowości, gdzie płatności cyfrowe mogą nie działać.

Językiem urzędowym Indonezji jest indonezyjski, więc dokumenty wydane w kraju, takie jak wyciągi bankowe, zazwyczaj będą wymagać certyfikowanego tłumaczenia na język angielski lub tajski przed złożeniem. Dobra wiadomość jest taka, że nie musisz tego robić sam: w ramach usługi DTV firma sprawdza Twoje dokumenty, mówi Ci, które wymagają tłumaczenia i jak je sformatować, a następnie przygotowuje i składa wniosek w Twoim imieniu spoza Tajlandii. To eliminuje zgadywanie związane z certyfikowanymi tłumaczeniami, datami wyciągów i dowodami dodatkowymi, które powstrzymują wielu samodzielnych wnioskodawców.

Osiedlenie się jest łatwe dla większości Indonezyjczyków. Kuchnia w dużym stopniu się pokrywa, restauracje halal i meczety są łatwe do znalezienia w Bangkoku, Chiang Mai i Phuket, a Grab obsługuje wszystko – od przejazdów po dostawę jedzenia – tak samo jak w Dżakarcie. Dla niemal każdego większego tajskiego miasta działają aktywne indonezyjskie grupy społecznościowe na Facebooku i WhatsApp, gdzie nowicjusze wymieniają się wskazówkami na temat mieszkań, szkół, jedzenia halal i przedłużania wiz. Ambasada Indonezji w Bangkoku organizuje również wydarzenia kulturalne i z okazji Dnia Niepodległości, które integrują diasporę. Dodaj do tego szybki internet, liczne przestrzenie coworkingowe i niskie koszty życia, a Tajlandia staje się łatwym, dobrze skomunikowanym drugim domem, a nie skokiem w nieznane.